Como a péndula d’un reloxo os poemas d’este libro van abanigándose entre «Tempos brancos» (paz y amor), «Tempos mouros» (ansiedá y ira) y «Tempos grises» (reflesión y búsqueda). A autora é conscente del carácter repetitivo y cíclico da súa propia hestoria emocional, peró col consolo de que «esto tamén vai pasar». Nel libro atópase úa forte veta social y de xénero, rindindo homenaxe a esas muyeres arrechadas que forxaron el camín das que vein detrás y reivindicando el dereto a úa vida digna na terra d’ún.

A poesía mesma é presentada como forza vital y sanadora, como ese mecanismo que permite tresformar a rabia en arte y siguir nel vaivén da vida. Obra intensa y honesta, que dibuxa un ciclo emocional de resistencia y autoconocemento al través de tempos de luz, solombra y reflesión, unde a poesía é ese motor qu’honra as reices, confronta el dolor y renova a forza pa siguir, como fain as péndulas, abalanciándose.